Hollands Kroon Actueel

Column Ben van Althuis – Wat een spreker is die man

In wat een fantastisch land leven we toch. Vrij, democratisch, humaan. Als het aan ons ligt heeft iedereen de vrijheid om te zeggen of te kiezen wat hij of zij wil en het liefst vertellen we ook de rest van de wereld hoe het moet; met of zonder wijzend vingertje. En om al die vrijheden vorm te geven kiezen we met z’n allen een integere democratische regering. Een regering die belooft zorg te dragen voor een land in een wereld die er een beetje beter uit moet zien. Eerlijker, vrijer en met gelijke mogelijkheden voor iedereen. Nu en in de toekomst. En als dat niet helemaal goed gaat? Dan kan iedereen z’n stem laten horen. Volgens de wet staat het in dit land iedereen vrij zijn of haar mening te ventileren.

Maar daar houdt het dan ook wel mee op. Je mag vinden en zeggen wat je wil, maar ernaar luisteren staat niet in de wet. Als de pluche stoeltjes eenmaal bezet zijn blijft er van beloften en luisteren weinig over. Sterker nog, onbenul gaat de boventoon te voeren, principes worden tot op het bot uitgekleed en het enige wat overblijft is de drijfveer naar persoonlijk succes. Daarbij spelen normen en waarden nauwelijks een rol. Tijdens politieke verantwoordelijkheid overstappen naar een goed betaalde functie in het bedrijfsleven is ‘niet fraai’ zei Jeroen Dijsselbloem vorig jaar. Maar hij ging wel. Net als Duisenberg.

En dat is het minste. Fraude, belastingontduiking, verduistering, witwassen, corruptie, omkoping, volksverlakkerij en sex met partijgenoten en kinderen. In de landelijke en gemeentelijke politiek worden integriteitsnormen kennelijk anders uitgelegd dan in het woordenboek. In 2016 en 2017 speelden landelijk maar liefst 82 kwesties. En daarbij is vooral de VVD prominent aanwezig. Sinds het aantreden van Mark Rutte in 2007 liepen maar liefst 25 VVD’ers tegen een strafblad aan en hebben acht bewindslieden hun ontslag moeten indienen. Van wie drie in 2017 voor het verstrekken van onjuiste informatie, het stomweg fantaseren en liegen dat je bij een gesprek met de Russische president bent geweest of het in levensgevaar brengen van naar het buitenland uitgezonden militairen.

Nou ja, kan gebeuren toch? Het zijn ook maar mensen. Al zijn wij daar met z’n allen wel de dupe van. Als de rest maar naar eer en geweten bezig is de rotte appels op tijd uit de mand te pleuren. Daar hebben we Mark Rutten toch voor? Of niet soms? Nou…, niet dus. De minister-president, een misselijke glijer die het onderste uit de kan haalt om z’n partijgenoten te beschermen. Met leugens en slap gelul denkt hij iedereen voor zich te kunnen winnen. Mark zegt het, dus het zal wel waar zijn. Nogmaals: Niet dus! Draaiend als een aal in een emmer snot vertelt hij vandaag dit en de volgende dag weer dat. Zijn voorkomen straalt misschien vertrouwen uit, zijn karakter zeker niet.

Vorige maand leuterde Rutte nog over de uitlatingen van de minister van buitenlandse zaken Stef Blok: ‘Blok heeft gezegd dat hij sommige woorden ongelukkig en onzorgvuldig heeft gekozen en dat hij deze woorden terugneemt. Hij heeft ook contact gelegd met de betreffende landen. Dat heeft hij goed gedaan.’ Dat Blok zegt dat hij geen land kent waar ‘etnische groepen vreedzaam met elkaar samenleven’ is kennelijk iets waar Mark Rutte en een meerderheid in de tweede kamer, geen afstand van kan nemen. De hypocriete excuses van Blok doen daar niets aan af.

Maar als het niet om VVD’ers gaat is Rutte veel strenger. Dan houdt hij voet bij stuk. Ook als het aankomt op de uitzetting van de twaalfjarige Lili en dertienjarige Howick. Dan laat hij weten dat het besluit de enige manier is om draagvlak voor het asielbeleid te behouden. ‘Wij willen een land zijn dat haar deuren opent voor mensen die op de vlucht zijn, voor mensen die hier komen voor economisch gewin moeten wij helaas streng zijn,’ brabbelt Rutte. En hij zet zijn woorden kracht bij door twee kinderen, die hier al 10 jaar wonen, het land uit te zetten. De vele criminele gelukzoekers binnen onze grenzen kunnen rustig hun gang gaan. In de illegaliteit is de pakkans klein. Daar ligt blijkbaar ook geen prioriteit. De politie moet actievoeren om de werkdruk te verminderen en onderwijzers en zorgverleners staken noodgedwongen hun werkzaamheden voor een betere beloning. Maar dan geeft de regering geen antwoord. Alleen de aandeelhouders van buitenlandse multinationals worden er aanmerkelijk beter van. Goed werk Rutte en applaus voor iedereen die hem op z’n blauwe ogen gelooft.

Gelukkig komt het voor de twee Armeense tieners toch nog goed. Na weken van onzekerheid, rechtszaken en onderduiking mogen ze toch blijven. Gisteravond zei de staatssecretaris nog dat er geen denken aan was. Alles was goed gecontroleerd. Alles was geregeld en veilig. Vandaag laat het ministerie weten niet meer achter die beoordeling te staan. ‘Actuele ontwikkelingen die zich in deze zaak de afgelopen uren hebben voorgedaan hebben er echter toe geleid dat het welzijn en de veiligheid van de kinderen niet meer voldoende kunnen worden gewaarborgd. De staatssecretaris heeft daarom, alles overwegend, besloten dat de kinderen in Nederland mogen blijven.’

‘Wat een spreker is die man, wat een spreker is die man. Da’s een man die ouwehoeren kan.’ Geen tekst van mij, maar van de overleden Set Gaaikema. Het gelul blijft echter doorregeren. Toen, nu en in de toekomst. Laten we hopen dat het voor de kinderen Lili en Howick geen gelul in de ruimte zal zijn en dat hun toekomst er eindelijk uitziet zoals ze die gedroomd hebben. En Rutte? Die zal wel weer met een verklaring komen over vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. De eerdere uitleg van alle kinderrechtenorganisaties en de nationale kinderombudsman heeft ‘ie ongetwijfeld gemist.

 

Ben van Althuis

Reacties

HKA-ARCHIEF

Column Nadine Swagerman – een brug te ver

hkredactie

Column Nadine Swagerman – Buurvrouw

hkredactie

Column Ben van Althuis – Bij leven en welzijn

hkredactie