Hollands Kroon Actueel

Column Ben van Althuis – Het noodlot

‘Nee!’ ‘Het kan niet!’ ‘Het is niet waar!’ ‘Je liegt!’ Zou ik schreeuwen, of staar ik apathisch voor mij uit zonder een woord uit te brengen? Ik kan me geen beeld vormen over hoe ik zou reageren. Wat zou mijn reactie zijn als mij het ergste zou overkomen dat ouders kan overkomen. Als er zou worden aangebeld en twee agenten mij aarzelend en behoedzaam zouden vertellen dat mijn kinderen of kleinkinderen waren omgekomen. Omgekomen door een verkeersongeluk, een misdaad, een familiedrama of door oorlogsgeweld. Wat maakt het uit als het liefste dat je bezit plotseling niet meer leeft. Weg! Dood!

Toen ik donderdagmorgen van mijn vrouw hoorde wat er in Oss is gebeurd, was dit mijn eerste gedachte: stel dat het ons was overkomen. Ik weet het, wij hebben geen jonge kinderen meer, maar we hebben wel kinderen en kleinkinderen! Het leek of de wereld even stilstond die morgen. We realiseerden ons allebei hoe fragiel, maar vooral ook hoe oneerlijk het leven is. Vier jonge kinderen dood, een van elf in kritieke toestand en een begeleidster eveneens zwaargewond naar het ziekenhuis. Een elektrische bolderkar, een defect en een aanstormende trein. Het noodlot maakt gebruik van toeval.

Het noodlot is niet te sturen. Het noodlot beslist over leven en dood. Wie wel en wie niet. Dit geldt niet alleen voor volwassen. Ook voor kinderen. Nieuw leven dat wordt afgebroken nog voor het goed en wel begonnen is. We zullen het ermee moeten doen. De dood hoort bij het leven. Maar eigenlijk niet bij kinderen. Die zijn zich nog nauwelijks bewust van het leven. Die leven zonder erbij na te denken. Kinderen doen wat ze doen. Kinderen gedragen zich zoals veel volwassenen zich graag zouden willen gedragen. Ongeremd en onbezonnen. Dat is hun geluk, maar soms ook hun noodlot. En daar moeten wij ons van bewust zijn.

Volwassenen kunnen het toeval wel sturen. Door beter op te letten of zich socialer op te stellen. Dan heeft het toeval minder kans. Ongelukken, misdaad, familiedrama’s of oorlogen. We kunnen er iets aan doen. Naïef? Misschien, maar het kan. Kinderen kunnen dat niet. Die zijn afhankelijk. Vanmorgen zijn er weer twee kinderen omgekomen. Verbrand in Papendrecht. Nog niet alles is duidelijk, maar volgens de politie lijkt een familiedrama waarschijnlijk. Twee jonge kinderen, zonder een enkele kans. Het was bij toeval een van hún ouders die het niet meer zag zitten en de rest van het gezin in de vlammen mee nam.

Twee van vier, een van zes en een van acht, gedood door een trein. Het leven begon net. Hun stoel op school zal waarschijnlijk niet lang leeg blijven en met hun speelgoed mogen straks best andere kinderen spelen. Onze aardkloot draait gewoon door. Maar geldt dat ook voor hun ouders en grootouders? De wond die donderdag is ontstaan zal heel veel pijn veroorzaken. De vreugde die er was zal nooit terugkeren. Ik kan niet anders dan even stil zijn. Mij bewust van het feit dat het noodlot ons tot nu toe goed gezind is. Toeval? Ik hoop dat de wond bij de betrokken ouders uiteindelijk zal kunnen helen, al ben ik mij bewust dat de littekens levenslang zullen blijven. Afschuwelijke littekens als angstwekkende herinnering.

Ben van Althuis

Reageer op dit onderwerp

HKA-ARCHIEF

Column Nadine Swagerman – Stinkend rijk

hkredactie

Column Ben van Althuis – Alleen voor Joden

hkredactie

Column Nadine Swagerman – over de kook

hkredactie