Hollands Kroon Actueel

Column Anoek: ‘Op ontdekkingsreis in mijn binnenwereld’

Hoi, ik ben Anoek, 23 jaar en ik woon samen met mijn vriend in Anna Paulowna. Tot mijn 20e woonde ik in Andijk, waar ik ook geboren ben. Lange tijd heb ik niet het gevoel gehad mijzelf te kunnen zijn. Ik was aan het overleven en luisterde alleen maar naar mijn hoofd. Dit leidde tot een burnout en depressieve gevoelens. Nu voel ik weer dat ik LEEF. Hoe ik dat heb gedaan? Door mijn hart te volgen. In dit blog neem ik je mee in mijn verhaal…

Anouk Harder

Van jongs af aan heb ik goed kunnen leren. Na de Havo ging ik Sociaal Pedagogische Hulpverlening studeren aan de Hogeschool van Amsterdam. Ook dit sloot aan bij wie ik ben en wat ik wil. Ik wil niet zeggen dat mijn jeugd en studietijd allemaal van een leien dakje ging, maar presteren, daar was ik goed in. Bijna perfect zelfs, zoals ik dat toen wilde nastreven.
Eenmaal afgestudeerd kon ik na al het harde werken eindelijk doen wat ik echt wilde; mensen in hun kracht zetten én daarbij geld verdienen om aan mijn toekomst te bouwen. Het leek allemaal zo mooi. Ik had alles, dacht ik….

Helaas kwam ik door te weinig werkervaring niet aan een baan aansluitend op mijn niveau. Ik ging als assistent begeleider aan het werk op een middelbare school. Super leuk, met jongeren werken. Helaas zat ik meer voor mijn laptop, de administratie te doen, dan dat ik echt kon doen waar ik blij van word. Ik kreeg er weinig energie van en mijn batterij liep steeds meer leeg. Ik woonde net samen met mijn vriend en ging nu leren om voor mijzelf te zorgen en een huishouden te draaien. 32 uur per week werken, sporten en hopelijk ook nog een beetje een sociaal leven leiden… HOE DOEN MENSEN DAT?!

Al met al kostte mijn leven mij meer energie dan dat het opleverde. Mijn batterij was leeg en mijn lichaam was moe. Ik had voortdurend hoofdpijn, huilbuien, eetbuien, slapeloosheid, piekeren, onrust en ga zo maar door…
Ik kwam overspannen thuis te zitten en dit voelde als enorm falen. Ik deed zo hard mijn best, maar het leek niet goed genoeg. Ik voelde mij ellendig en de wereld zag donker.

Een intensief coachingstraject volgde. Ik leerde voor het eerst over energie. Hoe wij als mens onze eigen energie hebben en hoe emoties een bepaalde trilling aan energie veroorzaken… Ik leerde mij bewust worden van mijn eigen energie én van mijn lichaam. Ik besefte dat ik energieën van anderen overnam en mij hierdoor liet beïnvloeden. Ik maakte andermans probleem die van mij. Het is een kracht dat ik heel goed aanvoel hoe anderen zich voelen en wat mensen nodig hebben, maar toen der tijd kostte het mij alleen maar energie. Ik had mijn leven geleefd in mijn hoofd, nu ging ik weer echt voelen en verbinden met mijn hart. Je lichaam geeft zoveel signalen… Je lichaam vertelt je precies wat je nodig hebt.
Daarnaast ging ik op zelfonderzoek, welk gedrag heb ik mijzelf aangeleerd? Welke verwachtingen van mijn omgeving en de maatschappij heb ik mijzelf opgelegd? Op welke manier vraag ik om liefde en aandacht? Gedrag dat je jezelf in je kindertijd aanleert om erbij te horen, gezien en geliefd te worden. Tot je op een gegeven moment merkt dat het niet meer werkt… En dan begint het bewustwordingsproces… Een zware, maar oh zo mooie levensles.

Na een donkere periode van thuiszitten en zonder succes mijzelf in een hokje proberen te vormen waar ik niet in paste, nam ik ontslag. Een van de engste en krachtigste momenten in mijn leven.

Al langere tijd kriebelde het gevoel om alleen op reis te willen naar de andere kant van de wereld. Doodeng, maar het was nu of nooit.

Ik verzamelde al mijn moed en ging op avontuur. In mijn hoofd verklaarde ik mijzelf voor gek, maar door mijn hoofd te volgen stond ik ook waar ik nu was. Ik ging toch maar eens naar mijn hart luisteren…

Kotsend van doodsangst zat ik in het vliegtuig onderweg naar eerst Cambodja en later Vietnam. In mijn hoofd was ik al 100x beroofd, overleden en ga zo maar door, maar dat hart bleef maar roepen…..

Het werd de mooiste en zwaarste reis van mijn leven. En ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Tijdens mijn reis kende niemand mij en kon ik zijn wie ik wilde.
Ik werd mijzelf.
Ik heb mijzelf weer mogen ontmoeten en opnieuw leren kennen. Ontdekken wat ik echt leuk vind en wat ik wil doen voor mijzelf. Waar mijn hart sneller van gaat kloppen en waardoor ik voel dat ik LEEF. En ik LEEF weer. Met nog steeds ups en downs. Maar die ups… ik LEEF!

Toen ik na twee maanden op reis weer terugkwam in Nederland, kende iedereen mij nog als de oude Anoek. Onzeker, nooit goed genoeg en zonder eigen mening. Het is moeilijk om het gevoel van wie ik écht ben, vast te houden. Daar waar ik mijzelf kon zijn, aan de andere kant van de wereld, waar niemand mij kende. Het gevoel van, dit is wie ik ben. Dit is waar ik voor sta en wat ik wil uitdragen in het leven. Ik voelde mij alleen in dit proces. Toch kon ik mij niet voorstellen dat ik de enige ben die met dit soort dingen bezig is. Met vragen als wie ben ik en waarom ben ik hier? Via Facebook maakte ik een groep aan; Jongeren van Westfriesland. Via deze weg heb ik al veel andere jongeren mogen ontmoeten die hier ook mee bezig zijn. Ik voel mij weer verbonden met mijzelf, mijn medemens en de natuur.

Voor mij is dit een doorlopend proces, dichtbij mijzelf blijven en mijzelf niet verliezen in de drukke buitenwereld… Blijven leren en groeien. Ik zet mij in voor mensen die zich herkennen in mijn verhaal. Ik hoop een inspiratie te zijn voor mensen om hun hart te volgen.
In verbinding met elkaar en de natuur. Voelen dat je LEEFT!

Wanneer voel jij dat je leeft?

Heeft u een tip of foto mail deze naar redactie@hollandskroonactueel.nl Vergeet er niet bij te vertellen waar de foto is genomen en waar het overgaat.

Reageer op dit onderwerp